Denderhoutem - Herdersem (23,2 km)

Klik hier voor enkele foto’s

Het leuke aan een wandelronde zoals de GR5A is dat je nooit door hetzelfde landschap stapt. 20 km kunnen een groot verschil maken.
Dat merkten we gisteren nog maar eens. Onze vorige etappe van Geraardsbergen naar Denderhoutem voerde door mooie open en glooiende landschappen. Ten westen van Ninove zagen we weidse landbouwstreken en weinig bebouwing.
Vanaf Denderhoutem (gehucht Dries) verandert dat plots. Overal duiken gehuchten en bebouwing op, het landschap wordt veel geslotener, alles wordt veel drukker. Het contrast met de vorige etappe kon niet groter zijn.

Toch vallen ook in deze etappe enkele interessante bezienswaardigheden te melden.

De eerste 7 à 8 km. slingeren zich via allerlei paden en wegen van gehucht tot gehucht. Je vraagt je af waar de namen vandaan komen: Daal, Vondelen, Eiland …
Zo komen we bij de rand van Terjoden, een gehucht van de gemeente Haaltert. Hier maken we voor het eerst kennis met het kaatsspel, een sport die in deze streek beoefend wordt. De kaatsbaan ligt er verlaten bij, maar met een beetje verbeelding zie je de spelers mekaar bekampen, aangemoedigd door een massa volk rond het plein.
Meer informatie over deze mooie sport vind je op http://users.telenet.be/kaatsen/
Als wij passeren zijn gemeentewerkers druk bezig een deel van het plein te heraanleggen, compleet met standbeeld van een kaatser (er staat nog geen titel bij).

We stappen verder, richting Aalst. We steken de drukke N45 (Aalst - Ninove) over, passeren over en onder spoorwegen, lopen een industrieterrein door, overbruggen de E40, en staan uiteindelijk bij de ingang van het Osbroekpark bij Aalst.
Niets (behalve de topogids) laat vermoeden dat je hier plots een natuurgebied binnenloopt. Het Osbroek is ontstaan op een oude slibvlakte die door de Dender achtergelaten werd. Het is dan ook een drassig gebied waar je op verschillende plaatsen nog vennen en ondergelopen bosgedeelten aantreft. Een oase van rust vlak bij de stad.

Het natuurgebied Osbroek eindigt even plots bij enkele sportterreinen die naar het stadspark van Aalst leiden. Dit park is aangelegd op het Osbroek tijdens Wereldoorlog I. De aanleg was een slim manoeuvre van de toenmalige schepen van openbare werken (Désiré De Wolf) die op die manier menige Aalstenaar behoedde tegen deportatie naar Duitsland. Het resultaat mag gezien worden, vooral de langgerekte spiegelvijver met zijn strakke vorm en boogconstructie op het einde lijkt zo in een romantisch kasteelpark thuis te horen.

Vanuit het stadspark gaat het recht het centrum van Aalst in. We installeren ons even op een terrasje in de bekende ‘monopoly’ Lange Zoutstraat. Afgeschermd van elk zuchtje wind geeft de zon hier al zoveel warmte dat we het niet lang uithouden, en doorlopen naar de Markt. 
Aalst mag terecht trots zijn op zijn markt. Het Schepenhuis, het Landhuis en het uitzicht op de Sint-Martinuskerk maken er een prachtig plein van dat je zo terugvoert naar voorbije eeuwen …

Wij hebben jammer genoeg nog 10 km. voor de boeg en kunnen dus alleen maar enkele vluchtige indrukken in ons wandelgeheugen vastleggen. Ons beeld van Aalst als saaie industriestad is tijdens deze wandeletappe alleszins veranderd.

Via de perrontunnel van het station lopen we naar de Dender en steken deze over. We komen bij het terrein van het oude stedelijk hospitaal dat nu omgebouwd is tot een rustige wijk van sociale woningen.
Nog verder passeren we het O.-L.-Vr. Ziekenhuis dat volgens de topogids wereldberoemd zou zijn voor zijn hartchirurgie … interessant, maar toch iets waar we liever nog niet teveel willen aan denken.

We wandelen nu Aalst uit via het Zwembadpark. Aan parken hebben ze hier zeker geen gebrek. De oorspronkelijke Duitse noodbrug die tot 1979 de Dender in het centrum overspande heeft hier zelfs een laatste rustplaats gevonden.
Een oude spoorweg die tot fietspad omgebouwd is voert ons naar de wijk Rozen. Hier staat de wandelboom die de splitsing met de GR 128 (de ‘Vlaanderenroute’) aangeeft.

De rest van onze tocht tot Herdersem valt niet erg mee. Er zijn heel wat wegenwerken bezig in de streek, met allerlei verkeersomleidingen tot gevolg. Normaal heb je daar als wandelaar niet zoveel last van, maar als rustige landwegen daardoor veranderen in sluikwegen waarop iedere passerende auto je achterlaat in een stofwolk, dan is het niet zo plezant meer …
Knarsetandend van het stof komen we zo aan het eindpunt van deze GR 5A etappe. Je zou er dorst van krijgen.