Onze vorderingen op de GR 5 / E 2 westelijke variant
Na bijna een maand inactiviteit werd het verlangen om te kunnen verderstappen op de GR 5A onweerstaanbaar. Allerlei omstandigheden deden ons het vervolg steeds weer uitstellen, maar nu vonden we toch de kans om weer voorrang te geven aan de pure ontspanning en ont-stressing die het wandelen ons biedt.
We trokken dinsdag 10 juni naar Nieuwpoort om van daar uit met logistieke hulp van tram en (familie) taxi terug wat kilometers aan onze Wandelronde van Vlaanderen te breien.
Vorig jaar, op 15 oktober 2007 kwamen we op de GR 5A Noord tot bij kilometerpunt 71. Nu, bijna 8 maand later, pikken we terug bij dat punt aan om bij kilometerpunt 72 over te stappen op de GR 5A Zuid (kilometerpunt 3).
De GR 5A toont een nogal eigenaardig trajectverloop op de overgang tussen het noordelijk en het zuidelijk gedeelte. Het traject van kilometerpunt 72 t.e.m. 74 (GR 5A Noord) en van 1 t.e.m. 3 (GR 5A Zuid) valt samen en voert naar het centrum van De Panne tot bij het Leopold I monument. De enige bedoeling hiervan is aansluiting te kunnen bieden met het Europese Kustpad (E 9). Vermits we niet de intentie hebben dat pad te volgen laten we dit stukje van de GR 5A dus links liggen.
Kilometerpunt 72 / 3 is de plaats waar een wandelboom de splitsing tussen GR 5A en E 9 markeert. Tegelijkertijd is dit de ingang van het Westhoek Natuurreservaat. Wij stappen zuidelijk en genieten nog eventjes van de duinflora die voor ons tal van onbekende planten en bloemen tentoonspreidt.
Bij de N386 verlaten we het reservaat en stappen we het Langgeleed over, de polders in. We kruisen de spoorlijn Duinkerke-Adinkerke en komen zo uit bij het kanaal Duinkerke-Nieuwpoort. Langs het kanaal wandelen we tot in het centrum van Adinkerke. De hoge attracties van Plopsaland zijn zichtbaar, maar voor ons gaat het richting Tobacco Road.
Hier komen vooral Engelsen profiteren van het grote prijsverschil in sigaretten tussen België en Engeland. Menige Brit heeft op die manier al een aanzienlijk deel van zijn Zuideuropese vakantie terugverdiend.
Aan de overkant van het kanaal vinden we het standbeeld van de Frontalier (grensarbeider) en de Blauwer (smokkelaar), twee figuren die vroeger het wezen van deze grensstreek vertegenwoordigden.
We stappen verder zuidwaarts en steken de E40 over. Van op de brug krijgen we een eerste wijds vergezicht over de Moeren. Tot in de 17de eeuw bevond zich hier een ondiepe zeelagune. Toen werd het gebied drooggelegd en ingepolderd. De rechtlijnige waterlopen en wegen tonen een sterk staaltje van landschapsarchitectuur avant la lettre. De Moeren zijn meer dan 3000 ha. groot en liggen voor 1/3de in België, het overige deel in Frankrijk. Alles ligt grotendeels onder de zeespiegel. Je vindt hier weinig of geen bomen zodat je echt onbelemmerde verzichten over de streek krijgt, en het is er heerlijk rustig.
Wij volgen een parallelbaantje langs de E40 tot bij het Groot Moerhof, één van de typische enorme boerderijen in deze streek. Het Groot Moerhof ligt net op de grens met Frankrijk.
De GR 5A loopt nu meer dan 4 km. pal op de grens langs een kaarsrecht pad. Af en toe passeren we een hoeve, verder niets. Zo komen we bij de paar huizen van het gehucht La Distillerie: een camping, een paar huizen en 2 café’s, 1 aan elke kant van de grens.
Na La Distillerie gaat het nog 1,5 km. verder op de grens tot aan weer een volgend café: Saint-Antoine.
In de verte zien we de kerktoren van het Franse stadje Hondschoote. Dit stukje Frankrijk behoorde tot de 17de eeuw nog bij Vlaanderen. Het was Lodewijk XIV die stukken van Vlaanderen en Henegouwen veroverde en ze begin 18de eeuw bij Frankrijk aanhechtte.
Toen Hondschoote in de 16de eeuw nog Vlaams was, begon hier de Beeldenstorm. De uitgebuite textielarbeiders sloten zich massaal aan bij het opkomende protestantisme en toonden met de Beeldenstorm hun afkeer voor de katholieke Spaanse heersers. De hier ingezette vernielingsgolf verspreidde zich razendsnel over de rest van Vlaanderen. Lang duurde de triomf niet, want Spanje sloeg hard terug en nam Hondschoote al vlug terug in. De bewoners vluchtten massaal naar het Noorden en velen vestigden zich in Leiden. Kennelijk kun je dat tot op vandaag nog altijd horen in het dialect van de ‘Leienaars’.
Bij café Saint-Antoine verlaten we de grens en lopen kriskras door de Moeren richting Houtem.
We passeren het Ringslot, de gracht die de grens vormt van de Moeren en zorgt voor de afwatering ervan.
Eenmaal buiten de Moeren merken we dat het landschap heel licht begint te ‘rimpelen’. Na de perfecte vlakte van de Moeren vallen zelfs hoogteverschillen van nog geen 2 meter erg hard op.
Na 17 km. wandelen we Houtem binnen. Volgens onze topogids bevond zich hier tussen 1915 en 1918 het hoofdkwartier van het Belgische leger. Moeilijk je zoiets in te denken in dit kleine vredige dorp waar we op deze weekdag zelfs nog geen geopend café of winkel vinden.
Voor ons zit de wandeling er in alle geval op. We hebben de luxe dat we hier opgepikt worden en nog geen halfuur later al terug in Nieuwpoort staan waar we de nacht zullen doorbrengen.
Ik had je verslag van die wandeling nog eens nagelezen, en de foto’s bekeken.
Zo zie je maar dat eenzelfde streek naargelang de omstandigheden een totaal verschillende indruk kan nalaten.
Toen we door de Moeren liepen kon ik niet nalaten te denken dat er weinig gelegenheid tot schuilen is als het weer niet meezit.
Leuk om de Moeren ook eens in een ander seizoen te zien. Mooie foto’s die bij ons grillige herinneringen oproepen