Onze vorderingen op de GR 5 / E 2 westelijke variant
Twee overjaarse jongelingen kregen het in hun hoofd om nog eens écht te trekken. Stappen met tent, slaapzak en slaapmat, overnachten op een camping … een vermetele onderneming. Dertig jaar geleden leek dat lichaam nog geen problemen te hebben met het gewicht van die rugzak. Zijn we dan toch ouder geworden ondertussen?
We hadden het nochtans bescheiden aangepakt. Twee korte dagtochtjes van amper 11 en 13 km in ons lieflijk Vlaanderen. Het minimum minimorum meegenomen. En toch voelden we ons geradbraakt alsof we twee marathons na mekaar gestapt hadden in de Alpen. Als enig lichtpuntje kunnen we stellen dat het ons de tweede dag beter afging dan de eerste … Misschien de volgende keer meerdere dagen?
In alle geval stonden we vrijdagmorgen gepakt en gezakt klaar om met trein en belbus van Antwerpen naar Westouter te reizen. Na 3 uren reizen waren we op onze bestemming. Het was ondertussen al ruim middag. Aan de Neerplaats was hetzelfde terras als de vorige keer geopend zodat we verzekerd waren van onze noodzakelijke koffie injectie.
We stappen de velden in, werpen nog een laatste blik op Westouter en genieten onmiddellijk van de mooie uitzichten over dit glooiende landschap. De eerste ‘berg’ die we in de verte te zien krijgen is de Vidaigneberg, maar dan buigt het pad af richting Hellegatbos en Rodeberg.
Het stijgende pad dat naar en door het bos voert doet zich onmiddellijk voelen. We zijn nochtans veel steilere hellingen gewoon van in de Ardennen en in het buitenland, maar de kilo’s op onze rug zijn we niet gewoon. Zelfs het schaduwrijke bos kan niet verhinderen dat het zweet in straaltjes van ons afloopt.
Boven gekomen staan we bij de Lijstermolen en kunnen we uitblazen bij de mooie vergezichten die zich hier aandienen.
Een smal en glibberig paadje voert ons snel terug naar beneden. In de verte ontwaren we het dorpje Loker. Geleidelijk aan beginnen we terug te stijgen, en zo komen we uiteindelijk uit bij de weg Loker – Dranouter aan het eerste militaire kerkhof dat we op deze wandeling tegenkomen. Als je deze mooie lieflijke streek doorwandelt zou je vergeten dat het hier nog geen honderd jaar geleden een hel was waarin tienduizenden soldaten als slachtvlees geofferd werden op het altaar van de machtshonger en gekrenkte trots van enkelen. Jammer genoeg zijn het niet die enkelen die onder de naamloze grafstenen rusten.
Het gaat nu richting Kemmelberg die we ondertussen al geruime tijd voor ons zien liggen. De tocht naar boven bezorgt ons onze tweede sauna van de dag. Bij het Ossuaire Français houden we halt. De resten van meer dan 5.000 Franse soldaten liggen hier begraven, amper 56 lijken konden geïdentificeerd worden. In totaal kwamen op de Kemmelberg meer dan 10.000 mensen om door bommen, bajonetten, kogels en gifgassen … Als onze Vlaamse en Waalse politici hun communautaire onderhandelingen nu eens rond dit gedenkteken voerden? Misschien zien ze dan de belachelijkheid van hun absurde en opruiende strijdtaal in, alhoewel … ik zie ze nog in staat ook deze menselijke tragedie te misbruiken voor hun politieke spelletjes.
We stappen verder over de Kemmelberg en dalen af naar het gelijknamige dorp.
De GR 5A komt net niet door het centrum van Kemmel. Voor ons zit de tocht er echter op en gaat het richting centrum. Nu moeten we nog op zoek naar de camping. Die ligt een kleine kilometer buiten het dorp.
Tentje opzetten, eten, en genieten van een lekkere maaltijd in het dorp. We zijn blij dat we eindelijk van onze rugzakken verlost zijn. Het Labyrint aan het dorpsplein is een gezellige taverne. Tijdens het eten verwonderen we over de verschillende collecties die hier de muren sieren: pijpen, Christusbeelden, fietsplaten, stampers, wekkers, borden, koetslampen. We amuseren ons met de spelletjes die iedere tafel wat te doen geven.
Op de camping kruipen we al voor 10 uur de slaapzak in. ’s Nachts worden we enkele keren wakker, maar al bij al slapen we goed. Met dank aan de weergoden die het droog houden, en met dank aan de rugzakken die ons voldoende moe maakten.
Grappig dat jullie elkaar tegengekomen (allee, net niet) zijn op die manier. Toen ik in mijn reader zag dat jullie als eindpunt Wijtschate hadden en Caroline en partner als vertrekpunt en eindpunt, dacht ik het nog dat jullie elkaar wel eens konden tegenkomen.
[...] info over Westouter – Kemmel en over Kemmel – [...]
Prachtige organisatie, die belbussen … je moet er alleen tijd voor hebben en een beetje op voorhand organiseren.
Het Labyrint lijkt me nu net de plaats om een bijeenkomst i.v.m. een wandelnetwerk te herbergen.
En de wereld is geweldig klein. Woensdag zat ik met mijn familie in het labyrint.
Ik was daar naar aanleiding van het wandelnetwerk Heuvelland. En mijn vrouw en kleinkinderen hadden de belbus er naar toe genomen.
Hahaha … ja, dat herinner ik me.
Inderdaad stom dat we mekaar op die manier kruisen zonder het te weten.
Misschien volgende keer eens afspreken, vermits we toch op hetzelfde traject zullen zitten? Ik stuur wel een rechtstreeks mailtje.
Awel, toen ik mijn grijze auto aan de kant zette, en mijn afval in de vuilbak aldaar gooide, zag ik twee wandelaars met veel te grote rugzakken voor dagstappers te zijn, waardoor ik de mogelijkheid dat jullie dat waren onbestaande achtte en er dus ook niet naar vroeg. Hoe stom van mij
want uiteraard is de rugzak wat groter bij een tweedaagse met overnachting in een tent… Dju toch! Wij waren ook net terug van onze tocht tussen Wijtschate en Hollebeke.
Ja, heb je daar 2 verlopen figuren met rugzakken zien rondhangen?
Mag ik wat vragen? Stonden jullie gisteren (zaterdag) rond half vijf op de bus te wachten aan de dries in Wijtschate?